Ψευδαίσθηση

"Δεν ξέρω αν κάθε χτύπος αντιστοιχούσε σε ψευδαίσθηση.
Στα έγκατα της επιθυμίας που φύλαξα στον πόνο μέσα σου,
ένα κελί χωρίς παράθυρα και μια ρωγμή να συλλαβίζει το Χρόνο.
Σαλεύω δήθεν απροσδιόριστα, ανάποδα πάντα να με χαιρετά η σοφία μου.
Ναρκωμένη μέρες ή αιώνες, αφουγκράζομαι δειλά,
πώς κροταλίζει νύχτα με πανσέληνο εκείνη η ετερότητα
που γιάτρευε το άπληστο.
Το μόνο που ξεχώρισα σαν πραγματικό στο ντελίριο μου,
είναι ο ατόφιος βρυχηθμός της μοναξιάς να σφαδάζει
σ' αγκάθια που μάτωσαν.
Θυμάμαι ξεκάθαρα, να φτερουγίζει η ελπίδα να ζήσω
σ' ο,τι αγάπησα κάποτε που τ' αστέρια έβρεχαν το στόμα μου.
Και εγώ δεν άφησα σταγόνα αξόδευτη." Amy Roussou Boukouvala

Κύκλος/οι

"Ο κύκλος, τέλειο σχήμα εκ γενετής,
γέμισε και τη τελευταία του μοίρα, έκλεισε.
Έτσι και συ ζωή μου, έκλεισες για ν' αρχίσεις απ' το μηδέν.
Μόνο που τα πρόσωπα έμειναν ίδια,
μόνο που ο κύκλος κατέληξε φαύλος.
Σκηνές που επαναλαμβάνονται στο μονότονο.

-και ψιθυρίζω στο σκοτάδι μου..

Κάθε φορά που ο κύκλος φτάνει στο τέλος του,
κάθε φορά που η 'μέρα καλωσορίζει τη νύχτα,
είναι κάτι ελπίδες ξεχασμένες,
αραχνιασμένες από μια ανατολή που πρόλαβα κάποτε,
που προστάζουν να συνεχιστεί το μαρτύριο.

-και ψιθυρίζω στο φως μου..

Ειρωνεία δεν είναι η αποδοχή.
Είναι που κάτι τέτοιες στιγμές λέω μια φράση:
"μή μου τους κύκλους τάραττε" ." Amy Roussou Boukouvala

Σώπασε κι απόψε

"Σώπασε κι απόψε.
Μεγαλώνει η σκιά του σύμπαντος,
αγκαλιάζει κάθε υποψία αφιέρωσης στο Υπέρτατο.
Φωνές που μπλέχτηκαν σε ρόδινο ιστό,
τραγουδούσαν τότε τ' άνθη πως Θεός μας έπλασε,
πως ευχές ντύθηκαν τα βήματά μας,
πως όνειρα ονειρεύονταν οι φτωχές καρδιές μας.
Σώπασε κι απόψε.
Κρύφτηκε το θέλγητρο σε ίχνη αγάπης,
μαρτυρούσε η στιγμή από όταν γεννήθηκε,
χόρευε γύρω απ'τον εαυτό της η απουσία,
αποκοιμήθηκε απαράμιλλα πληγωμένη η ανέχεια.
Σώπασε κι απόψε.
Βαθιές αναπνοές και βυθιζόμαστε ολοένα,
στη νιότη που έχασε το ρυθμό της,
στο γήρας που σιγοσφύριζε ανέμελα στ' αυτί μας,
στο χρόνο που πίσω στη μνήμη γυρίζει συγχωρώντας.
Σώπασε κι απόψε.
Κάποτε θα στερέψει το κίνητρο,
θα θυσιαστεί οικειοθελώς στ' οτιδήποτε μέσα μας,
θα καταθέσει όπλα κι υποσχέσεις στο αδύνατο.
Κάποιος θα ορκιστεί πως ακέραιος σε δυνάστευσε.
Θα κρατήσει τη σκέψη σου πισθάγκωνα,
την επιλογή σου σφιχτά στα δόντια,
κάποιος θα σε πείσει για τη μέρα που νύχτα είναι.
Σώπασε κι απόψε.
Η στιγμή -στο 'πα- μαρτύρησε από όταν γεννήθηκε." Amy Roussou Boukouvala

Αγάπη -μία λέξη-

"Πότε είπαμε πως αρνήθηκες τον έρωτα?
Τη μέρα που άκομψα έπλασες οίκτο
και τον ονόμασες εξύψωση του υπέρτατου.
Τη νύχτα που γυμνές θωρούσες τις ελπίδες
και συγκινήθηκα στ’ άκουσμα μιας λέξης:
Αγάπη.
Πότε είπαμε πως καλωσόρισες την υπόσχεση?
Τη στιγμή που σερνόμενη, διακριτικώς θαρραλέα,
εισέβαλε από κάθε τεκταινόμενο και φώναξε:
-πόρνη ζωή σε φυλάκισα!
Πότε είπαμε πως συγχώρεσες το λάθος σου?
Την ώρα που σε λάτρεψα και ολόκληρη δόθηκα,
εκεί που δε χωρούν ψέματα, μα μόνο μία λέξη:
Αγάπη." Amy Roussou Boukouvala

Κάπου...

"Κάπου ανάμεσα στ' αλησμόνητο τίποτα και στο εφήμερο κάτι..
Κάπου βαθιά στο ποταπό μηδαμινό και στ' ανεξίτηλο πάντα..
Κάπου κάπου λέω αχνά πως διαγράφομαι, κατακρημνίζομαι κι υπάρχω.
Μέρα τη μέρα, νύχτα τη νύχτα, χρόνο το χρόνο, εισπνέοντας και εκπνέοντας..
Αέναη κίνηση χωρίς σηματοδότες, με τεθλασμένες πορείες κι ομίχλη.
Κάπου ένας άγγελος γέλασε και ένας δαίμων σιώπησε." Amy Roussou Boukouvala

Παρασύρομαι

"Παρασύρομαι.
Δεξιά, αριστερά, πλαγίως.
Πυροβολώ αυτοβούλως τη σιωπή.
Πάνω, κάτω, στο κέντρο.
Στιγμές που ξεψύχησα στο όνειρο,
είναι μια καρδιά, ένα μυαλό
και κάπου στο περιθώριο μια φωνή.
-Για πού το ‘βαλες?
Γονατίζω.
Ευθεία στην παραίσθηση,
απόλυτα στον έρωτα,
αναγκαστικά στην αγάπη.
Ψάχνω.
Για ενδείξεις, ελπίδες,
για τον κόσμο που κρύβεται.
Παρασύρομαι.
Δεξιά, αριστερά, πλαγίως.
Αυτοκτονώ στον ενστερνισμό της θέωσης,
στον απόηχο του πάθους,
μέσα, έξω,
μέσα και έξω στην υπόστασή μου.
Παρασύρθηκα." Amy Roussou Boukouvala

Η αλήθεια μου

"Αλλεπάλληλες ανάσες καπνού,
υπνοτίζω έτσι τ' όνειρο, το σύννεφο, εμένα,
εσένα αν μου επιτρέπεις.
Μοναξιά μου στο ατέρμονο αναπαύεσαι,
σαν στάχυα ξεχασμένα στην ειρωνεία μας.
Θυμάμαι με τις παλάμες μου κατάχαμα,
τα τριαντάφυλλα που ούρλιαζαν
-η αγάπη ηττήθηκε επιτέλους.
Κρατώ χαρτί, κρατώ πένα,
κρατώ τα χρόνια μην ωριμάσουν και φύγουν,
κρατώ τη συντροφιά της φωνής σου
ίσαμε να ζεστάνω το άδειο τασάκι,
την παγωμένη ύπαρξη.
Γράφω, για ποιόν, για πότε, για τί ?
Ίσως για όσα ψευδαίσθηση είναι,
μα ζω, και τούτη είναι η μόνη αλήθεια μου."Amy Roussou Boukouvala